Monday, January 28, 2013

ماشوم محبت

ماشوم محبت
                             هارون رشید شیرزاد

وس می نه شي هغه یار غښتلی لاړو
که هر څو می ورته لار نیولی لاړو
دا د خپلی بدبختۍ به نور څه وایم
قیمتی مرغه په لاس راغلی لاړو
محبت لکه ماشوم می لویولو
له مودو نه می په ناز ساتلی لاړو
د یوی لمحی وصال یې عنایت شي
ما په خپله خله په وار غوښتلی لاړو
دا زما ددغه زړه د ګندګۍ نه
څومره ښکلی شان موجود سپیڅلی لاړو
ښکلول به می همیش ورته لاسونه
زما زړه یې په لاسو مړوړلی لاړو
خدایزده پاتی به ژوندی شی له دی وروسته
دا می زړه وو چی ښامار چیچلی لاړو
ستا د سترګو په نفرت مبتلا شوی
ستا له دره خو په مرګ وهلی لاړو
د جنوری ۱۸مه، ۲۰۱۳
کارته نو، کابل

Sunday, January 27, 2013

سترګی

   
 سترگی
                                                    هارون رشید شیرزاد


وبه نه ویني خوندونه بیا د سترګو
خدای دی نه غورځوي څوک د چا د سترګو
نور یې ټول تراخۀ، تروۀ ورته لا هیڅ دي
زما زړۀ کی یې خواږهٔ دي لا د سترګو
نه دی سترګو کی ځاییږم نه په زړه کې
یا منلي دي د زړه دي یا دسترګو
ما د ښکلو بازارونو ګام په ګام کړم
نمونه می پیدا نه کړه ستا د سترګو
څو څو واری یې رټلی یم باک نیشته
همیشه می ده په خله ثنا د سترګو
ملا څه می ویروی له دوزخونو
اف! اورونه می لیدلي ما د سترګو
دا چی زړه کی دی په خوښه استوګن ووم
راسره وه همیشه سلا د سترګو
ښکلاګانی بیلا بیلی راته ښکاري
دا غصه، شوخي، مستي، حیا د سترګو
تری دی زار زما د ژوند هره لمحه شي
مازی ووینم یوه مسکا د سترګو
لټوي څله اسباب نوي د مرګ می
زه خو مړ یم په یوی ادا د سترګو
ښه یم ښه یم چی د مینی په تور پړیم
تیرومه له مودو سزا د سترګو
له غصی دی تکی سری سترګی جانانه
مینتوب کی بریښیدی حنا د سترګو
هیڅ حاجت دی د اظهار په ژبه نه وو
اوریدله می زړګی صدا د سترګو
د شیرزاد ژوندون دی بیا چور او تالان شی
دریغه ووینم یو ځلی غلا د سترګو
د جنوری ۱۸مه، ۲۰۱۳
کارته نو، کابل

Sunday, June 24, 2012

د چنار غیږ

د چنار غیږ
هارون رشید شیرزاد

د شپونکی په خله شپیلۍ وه، هغه نیشته
په دی دښته کی کیږدۍ وه، هغه نیشته
اوس شلیدلی او دانی یی پاشل شوی
چی په غاړه غاړکۍ وه، هغه نیشته
په ورو ورو به لوبیده د چنار غیږ کی
مینه ناکه شان سیلۍ وه، هغه نیشته
په پلمو به می لیدله په ګودر کی
د همدی کلی جینۍ وه، هغه نیشته
      کارته نو، کابل
د جون ۲۲، ۲۰۱۲

د غم کاروانونه

د غم کاروانونه
هارون رشید شیرزاد

راسپړمه می زخمونه په ماښام کی
چی تازه می شی دردونه په ماښام کی
ستا غمونه می په زړه داسی دیره وی
لکه تم شی کاروانونه په ماښام کی
په شوګیر که می خوبونه غرغره شی
رالیږه دی پیغامونه په ماښام کی
ښاروګانی می د کلی دی ستومانه
لټوی به چینارونه په ماښام کی
هر سحر ستوری د لمر په تورو مړه دی
وهی بیا می سترګکونه په ماښام کی
یا د غره لمنی واړه سره سوځی
یا غمونه می اورونه په ماښام کی
په رڼا ورځی شیرزاد توبه اوباسی
په سر واړوی جامونه په ماښام کی

کارته نو، کابل
د جون ۲۲، ۲۰۱۲

د ځلمیانو بغاوت

د ځلمیانو بغاوت

هارون رشید شیرزاد

یا یی ګل په دغه بڼ په خار تړلی
یا ګلپاڼو په ازغو دستار تړلی
د سازونو او لفظونو ګډ بهیر دی
یو غزل می د رباب په تار تړلی
د نفرت بار په اوږو راباروه نور
ما خو هسی هم د مینی بار تړلی
دم په دم یمه چیچلی شوخو سترګو
دا یی سترکو کی جانان ښامار تړلی
دریغه دریغه په جامونو می پخپله
یو بی باکه بی پروا خمار تړلی
په ماښام کی آزاد شوی اشاری کړی
هغه ستوری چی یی نن سهار تړلی
لیونو ته یی ورکړی په لاس کاڼی
ورته کلی کی یی هر هوښیار تړلی
غلامان سره راټول دی څه پسخیږی
بیا به نه وایی چی چا بادار تړلی
ددی وخت فرعون لمنه کی باروت دی
دا به چا ورته تنکی بهار تړلی
هسی نه چی در پسی شی هر څه ویسی
ما په زړه کی د تاریخ غبار تړلی
بغاوت به د ځلمیانو شروع کیږی
یو ځلمی یی بی ګناه په دار تړلی
دریغه جوړه یی غوغا نه کړه تر اوسه
د شیرزاد آواز یی وار په وار تړلی

کارته نو، کابل
د جون ۲۲، ۲۰۱۲

Sunday, June 10, 2012

سوی ماښامونه

سوی ماښامونه
هارون رشید شیرزاد

په وار وار یی راپری کړی د الوت پاخه وزرونه
په قسمت کی به می نه وی دا پراخه آسمانونه

یار ته بیرته بیرته ګورم‍ نه یی وایم هم یی وایم
دا می سترګو کی ګویا شی څه رازونه څه لفظونه

د کمبختی مینی ساه می په وتو وتو ایساره
د شپی غیږی ته یی ویسم  په اور سوی ماښامونه

څو څو ځلی می له هوشه راوتل اظهار د مینی
په جامونو می تړلی دا ګستاخه ګناهونه

د امید مرګونی تنده راسره ده له کلونو
د آسمان په وچو سترګو کی لا ګورم بارانونه

دا هندۍ مینه به وروسته  یی ایری په سیند لاهو کړی
لا تر اوسه شیرزاد سوځی لایی مړه نه دی اورونه

د جون ۶، ۲۰۱۲، کابل

Tuesday, November 8, 2011

نالیدلی درد

شاعر: هارون رشید شیرزاد

دا د ژوندون په لویه لار کښی اوسم
او که د مرګ په انتظار کښی اوسم

لمن وهلو ته تیار جانانه
وړه سپرغۍ یمه انګار کښی اوسم

د سرګردانه ژوندون څه ووایم
بس د عمرونو په غبار کی اوسم

یا د احساس په اوږو ستړی بار یم
یا نالیدلی درد پرهار کی اوسم

په نه راتلو دی فکر نه کومه
ستا د راتلو په انتظار کښی اوسم

جانان به لارغلطوی یوه ورځ
دداسی هیلی یوه لار کښی اوسم

لا غاړه کۍ یم لا ټالونه وهم
لا خو مرۍ یمه په تار کښی اوسم

د ژړا موټی کښی می بنده سلګۍ
په چوپه خله می په قرار کښی اوسم

ما وی که وغواړم اظهارد مینی
وی یی حیا یمه رخسار کښی اوسم

لا دی تر سترګو رسیدلی نه یم
لا د جامونو په خمار کښی اوسم

خیر که اغزی یم ګل پرسته یاره
اخر خو زه هم په ګلزار کښی اوسم

که د شیرزاد تر ګوتو ورسیږی
درسته نغمه یمه ستار کښی اوسم

۵/۱/۱۹۹۷
خان مست کالونۍ، پیښور
د شپی ۱۰:۰۰ بجی