د مینی ماهیت

د مینی ماهیت

                     هارون رشید شیرزاد

لکه اوښکه په لیمو باندی په دار شم

یا می روح په تش کالبوت کی ګرفتار شم

پری به نږدمه لاسونه راوږده شی

که دی یو ځلی اشنا د غاړی هار شم

راته وایه دی ته څه وایی جانانه؟
لکه مینه دی د هر ظلم نه زار شم

د خزان په قدمونو رژیدلی

هغه ګل دی غوړیدلی د بهار شم

هر وجود می هیله مند ستا د الفت شی

د شپی ستوری او شبنم دی د سهار شم

چی می سر پورته کیدلو ستا له دره

له هغی ورځی د ښپو لاندی دستار شم

د زړه درد دی شی خو اوښکه رسوا نه شی

خدای دی نه کړی په لیمو باندی یی بار شم

ستا نفرت ته عبادت کوم جانانه

خدای دی نه کړی له دی مینی نه اوزګار شم

مینتوب له کاروباره یم ویستلی

خبر نه یم د چا څرنګه په کار شم

که شیرزاد دی خړی خاوری د قدم شی

بیا به هله یو ښاغلی د کتار شم

د جنوری ۱۸مه، ۲۰۱۳

کارته نو، کابل

ماشوم محبت

ماشوم محبت

                             هارون رشید شیرزاد

وس می نه شي هغه یار غښتلی لاړو

که هر څو می ورته لار نیولی لاړو

دا د خپلی بدبختۍ به نور څه وایم

قیمتی مرغه په لاس راغلی لاړو

محبت لکه ماشوم می لویولو

له مودو نه می په ناز ساتلی لاړو

د یوی لمحی وصال یې عنایت شي

ما په خپله خله په وار غوښتلی لاړو

دا زما ددغه زړه د ګندګۍ نه

څومره ښکلی شان موجود سپیڅلی لاړو

ښکلول به می همیش ورته لاسونه

زما زړه یې په لاسو مړوړلی لاړو

خدایزده پاتی به ژوندی شی له دی وروسته

دا می زړه وو چی ښامار چیچلی لاړو

ستا د سترګو په نفرت مبتلا شوی

ستا له دره خو په مرګ وهلی لاړو

د جنوری ۱۸مه، ۲۰۱۳

کارته نو، کابل

سترګی

   

 سترگی
                                                    هارون رشید شیرزاد


وبه نه ویني خوندونه بیا د سترګو

خدای دی نه غورځوي څوک د چا د سترګو

نور یې ټول تراخۀ، تروۀ ورته لا هیڅ دي

زما زړۀ کی یې خواږهٔ دي لا د سترګو

نه دی سترګو کی ځاییږم نه په زړه کې

یا منلي دي د زړه دي یا دسترګو

ما د ښکلو بازارونو ګام په ګام کړم

نمونه می پیدا نه کړه ستا د سترګو

څو څو واری یې رټلی یم باک نیشته

همیشه می ده په خله ثنا د سترګو

ملا څه می ویروی له دوزخونو

اف! اورونه می لیدلي ما د سترګو

دا چی زړه کی دی په خوښه استوګن ووم

راسره وه همیشه سلا د سترګو

ښکلاګانی بیلا بیلی راته ښکاري

دا غصه، شوخي، مستي، حیا د سترګو

تری دی زار زما د ژوند هره لمحه شي

مازی ووینم یوه مسکا د سترګو

لټوي څله اسباب نوي د مرګ می

زه خو مړ یم په یوی ادا د سترګو

ښه یم ښه یم چی د مینی په تور پړیم

تیرومه له مودو سزا د سترګو

له غصی دی تکی سری سترګی جانانه

مینتوب کی بریښیدی حنا د سترګو

هیڅ حاجت دی د اظهار په ژبه نه وو

اوریدله می زړګی صدا د سترګو

د شیرزاد ژوندون دی بیا چور او تالان شی

دریغه ووینم یو ځلی غلا د سترګو

د جنوری ۱۸مه، ۲۰۱۳

کارته نو، کابل

د چنار غیږ

د چنار غیږ

هارون رشید شیرزاد

د شپونکی په خله شپیلۍ وه، هغه نیشته

په دی دښته کی کیږدۍ وه، هغه نیشته

اوس شلیدلی او دانی یی پاشل شوی

چی په غاړه غاړکۍ وه، هغه نیشته

په ورو ورو به لوبیده د چنار غیږ کی

مینه ناکه شان سیلۍ وه، هغه نیشته

په پلمو به می لیدله په ګودر کی

د همدی کلی جینۍ وه، هغه نیشته

      کارته نو، کابل

د جون ۲۲، ۲۰۱۲

د غم کاروانونه

د غم کاروانونه

هارون رشید شیرزاد

راسپړمه می زخمونه په ماښام کی

چی تازه می شی دردونه په ماښام کی

ستا غمونه می په زړه داسی دیره وی

لکه تم شی کاروانونه په ماښام کی

په شوګیر که می خوبونه غرغره شی

رالیږه دی پیغامونه په ماښام کی

ښاروګانی می د کلی دی ستومانه

لټوی به چینارونه په ماښام کی

هر سحر ستوری د لمر په تورو مړه دی

وهی بیا می سترګکونه په ماښام کی

یا د غره لمنی واړه سره سوځی

یا غمونه می اورونه په ماښام کی

په رڼا ورځی شیرزاد توبه اوباسی

په سر واړوی جامونه په ماښام کی

کارته نو، کابل

د جون ۲۲، ۲۰۱۲

د ځلمیانو بغاوت

د ځلمیانو بغاوت

هارون رشید شیرزاد

یا یی ګل په دغه بڼ په خار تړلی

یا ګلپاڼو په ازغو دستار تړلی

د سازونو او لفظونو ګډ بهیر دی

یو غزل می د رباب په تار تړلی

د نفرت بار په اوږو راباروه نور

ما خو هسی هم د مینی بار تړلی

دم په دم یمه چیچلی شوخو سترګو

دا یی سترکو کی جانان ښامار تړلی

دریغه دریغه په جامونو می پخپله

یو بی باکه بی پروا خمار تړلی

په ماښام کی آزاد شوی اشاری کړی

هغه ستوری چی یی نن سهار تړلی

لیونو ته یی ورکړی په لاس کاڼی

ورته کلی کی یی هر هوښیار تړلی

غلامان سره راټول دی څه پسخیږی

بیا به نه وایی چی چا بادار تړلی

ددی وخت فرعون لمنه کی باروت دی

دا به چا ورته تنکی بهار تړلی

هسی نه چی در پسی شی هر څه ویسی

ما په زړه کی د تاریخ غبار تړلی

بغاوت به د ځلمیانو شروع کیږی

یو ځلمی یی بی ګناه په دار تړلی

دریغه جوړه یی غوغا نه کړه تر اوسه

د شیرزاد آواز یی وار په وار تړلی

کارته نو، کابل

د جون ۲۲، ۲۰۱۲

سوی ماښامونه

سوی ماښامونه

هارون رشید شیرزاد

په وار وار یی راپری کړی د الوت پاخه وزرونه

په قسمت کی به می نه وی دا پراخه آسمانونه

یار ته بیرته بیرته ګورم‍ نه یی وایم هم یی وایم

دا می سترګو کی ګویا شی څه رازونه څه لفظونه

د کمبختی مینی ساه می په وتو وتو ایساره

د شپی غیږی ته یی ویسم  په اور سوی ماښامونه

څو څو ځلی می له هوشه راوتل اظهار د مینی

په جامونو می تړلی دا ګستاخه ګناهونه

د امید مرګونی تنده راسره ده له کلونو

د آسمان په وچو سترګو کی لا ګورم بارانونه

دا هندۍ مینه به وروسته  یی ایری په سیند لاهو کړی

لا تر اوسه شیرزاد سوځی لایی مړه نه دی اورونه

د جون ۶، ۲۰۱۲، کابل